Πόσο διαρκεί μια συνήθεια

Τι μετρήθηκε

Η Phillippa Lally και οι συνεργάτες της από το University College London δημοσίευσαν στο European Journal of Social Psychology την εργασία «How are habits formed: Modelling habit formation in the real world» (διαδικτυακά το 2009, σε έντυπη μορφή το 2010). Στη μελέτη συμμετείχαν 96 εθελοντές. Ο καθένας διάλεξε μία απλή ενέργεια (κάτι να φάει, να πιει ή να κάνει) και την εκτελούσε καθημερινά στην ίδια περίσταση, για παράδειγμα «μετά το πρωινό». Επί δώδεκα εβδομάδες οι συμμετέχοντες κατέγραφαν αν έκαναν την ενέργεια και απαντούσαν σε ερωτήσεις για το πόσο αυτόματη τους φαινόταν.

Οι ερευνητές δεν αναζητούσαν «τη μέρα που η συνήθεια είναι έτοιμη», αλλά μια καμπύλη: πώς αυξάνεται η αυτοματοποίηση με την επανάληψη. Η καμπύλη υπολογίστηκε για κάθε συμμετέχοντα χωριστά. Τα δεδομένα επαρκούσαν για ανάλυση σε 82 άτομα και το μοντέλο μπόρεσε να προσαρμοστεί για 62.

Τι προέκυψε

Η αυτοματοποίηση αυξανόταν γρηγορότερα στην αρχή και πιο αργά αργότερα: η καμπύλη πλησιάζει σταδιακά ένα πλατό. Ο χρόνος μέχρι το 95 % αυτού του πλατό κυμάνθηκε από 18 έως 254 μέρες ανάλογα με το άτομο, με διάμεσο τις 66 μέρες. Η παρακολούθηση διήρκεσε 84 μέρες· οι μεγαλύτερες τιμές είναι επομένως προέκταση της καμπύλης του μοντέλου και όχι άμεση μέτρηση. Το κύριο συμπέρασμα των ερευνητών είναι το ίδιο το εύρος: για κάποιους πρόκειται για εβδομάδες, για άλλους για μήνες.

Μια ακόμη λεπτομέρεια από το άρθρο: μία μεμονωμένη παράλειψη δεν επηρέασε ουσιαστικά τη διαδικασία. Αυτό είναι εύρημα μίας μελέτης, όχι κανόνας για όλους, δείχνει όμως ότι μετρά η επανάληψη συνολικά και όχι μια αδιάσπαστη σειρά ημερών.

Από πού προέρχονται οι «21 μέρες»

Ο αριθμός 21 συνήθως αποδίδεται στο βιβλίο «Psycho-Cybernetics» (1960) του χειρουργού Maxwell Maltz. Ο Maltz περιέγραφε ασθενείς που, μετά από αισθητική επέμβαση, χρειάζονταν χρόνο για να συνηθίσουν την αλλαγμένη εμφάνισή τους, και έγραφε ότι μια παλιά εικόνα του εαυτού χρειάζεται «τουλάχιστον περίπου 21 μέρες» για να δώσει τη θέση της σε μια νέα. Επρόκειτο δηλαδή για την προσαρμογή σε ένα νέο πρόσωπο, όχι για τη διαμόρφωση συνηθειών. Καθώς η ιδέα αναπαραγόταν, η λέξη «τουλάχιστον» χάθηκε και μια παρατήρηση έγινε προθεσμία.

Τι προκύπτει από αυτό

Αν μια ενέργεια εξακολουθεί να απαιτεί προσπάθεια και υπενθύμιση μετά από δύο ή τρεις εβδομάδες, αυτό είναι αναμενόμενο. Στη μελέτη της Lally και των συνεργατών της, η αυτοματοποίηση στους περισσότερους συμμετέχοντες μόλις έπαιρνε μορφή σε εκείνο το σημείο.

Μια χαμένη μέρα δεν είναι λόγος για να ξεκινήσει κανείς από την αρχή. Πιο χρήσιμο είναι να επιστρέψει κανείς στην ενέργεια, στην ίδια περίσταση, την επόμενη φορά.

Οι συμμετέχοντες συνέδεαν την ενέργεια με ένα σταθερό έναυσμα: την ίδια ενέργεια μετά το ίδιο γεγονός. Με τον ίδιο τρόπο είναι δομημένες και οι συνήθειες στην εφαρμογή: «μετά από τι» και «τι».

Πώς εφαρμόζεται στη «Μεταμόρφωση»

Τις πρώτες τρεις εβδομάδες, η οθόνη της συνήθειας δείχνει μία διακριτική γραμμή που λέει ότι η προσαρμογή διαρκεί διαφορετικό χρόνο για τον καθένα, με σύνδεσμο προς αυτό το άρθρο. Μία χαμένη μέρα δεν διακόπτει το σερί: αντέχει μία μέρα χωρίς σημείωση την εβδομάδα. Η χθεσινή μέρα μπορεί να σημειωθεί και εκ των υστέρων.